Tomasz wysłał w zeszłym roku 147 aplikacji na stanowiska w zarządzie.

Były CFO spółki giełdowej. 28 lat doświadczenia. Nadzorował fuzje warte pół miliarda złotych. Budował działy finansowe od zera. Zarządzał zespołami 80+ osób.

147 aplikacji. Zero rozmów merytorycznych.

Siedział teraz w swoim gabinecie – tym samym, w którym rok temu negocjował warunki z funduszami PE – i próbował zrozumieć, co się stało.

Tomasz walczył na rynku, którego nikt nie widzi. 

Aplikował na stanowiska, które nigdy nie istniały. 

Czekał na odpowiedzi, które nigdy nie miały przyjść.

Bo nie rozumiał jednej fundamentalnej rzeczy:

Na poziomie C-Level publiczne ogłoszenia to dekoracja. 

Prawdziwe decyzje padają gdzie indziej.

Mit ukrytego rynku pracy (i dlaczego go źle rozumiesz)

Słyszałeś o „ukrytym rynku pracy”. Każdy słyszał. I większość ludzi interpretuje go błędnie: jako tajemną sieć, ekskluzywny klub, do którego nie mają dostępu. I jeśli tak myślisz, jesteś w błędzie.

Ukryty rynek pracy to nie sekretna organizacja. To po prostu przestrzeń relacji zawodowych. To miejsce, gdzie decyzje o zatrudnieniu zapadają bez ogłoszeń. Gdzie stanowiska są obsadzane przez telefon, nie przez portal z pracą. Gdzie ktoś dzwoni do kogoś i mówi: „Mam problem. Znasz kogoś?”

I tu są liczby, które powinny Cię obudzić:

70% możliwości zawodowych na poziomie kierowniczym pochodzi z ukrytego rynku pracy – stanowisk obsadzanych przez rekomendacje, networking lub rekrutację wewnętrzną. (źródło: IQ Partners).

Rekomendacje pracowników stanowią 30-50% wszystkich zatrudnień, mimo że reprezentują zaledwie 7% puli kandydatów. (źródło: The Interview Guys).

Osoby z rekomendacją mają 4-krotnie większe szanse na otrzymanie oferty niż kandydaci aplikujący przez strony internetowe. (źródło: The Interview Guys).

Przeczytaj to jeszcze raz.

To nie jest różnica marginalna. To nie jest „trochę łatwiej”. To przepaść między działaniem a paraliżem.

Dlaczego stanowiska C-level nie są publicznie ogłaszane?

Im wyższe stanowisko, tym mniejsza szansa, że zobaczysz je na portalu z pracą. Dlaczego? Bo stanowiska kierownicze najwyższego szczebla są zbyt ryzykowne i zbyt wrażliwe, żeby zarząd puścił publiczne ogłoszenie i czekał na to, co się wydarzy. Te ogłoszenia mogą trafić nie tylko do kandydatów. Mogą też trafić do innych pracowników i wzbudzić niepotrzebne pytania. Mogą trafić do konkurencji i zasygnalizować trudności. Mogą trafić do kontrahentów i wywołać panikę. 

One mogą trafić wszędzie. A nie na tym zależy firmie.

Gdy spółka szuka nowego CFO, nie publikuje ogłoszenia na LinkedIn Jobs. Dzwoni do headhuntera. Headhunter dzwoni do swoich 20 najbardziej zaufanych kontaktów. Kontakty rekomendują 3-4 nazwiska. Zarząd rozmawia z nimi dyskretnie. Decyzja zapada w ciszy, często w ciągu tygodnia. A cały proces kończy się, zanim Ty w ogóle dowiesz się, że stanowisko istniało.

A jeśli publiczne ogłoszenie się pojawi? W 80% przypadków kandydat jest już wybrany. Ogłoszenie to formalność: procedura HR, która musi być spełniona dla compliance.

Aplikujesz? Tracisz czas.

(źródło: Jobsearch.com – badania dotyczące rekrutacji na stanowiska executive)

Paradoks niewidzialności: Im lepszy byłeś w korporacji, 
tym bardziej jesteś niewidzialny poza nią

Tego nikt Ci nie powie na żadnym szkoleniu z personal brandingu:

Im wyżej byłeś w strukturze korporacyjnej, tym bardziej uzależniłeś się od wizytówki, zamiast od reputacji.

Przez 20 lat nie budowałeś swojej marki. Budowałeś markę firmy, w której pracowałeś. Ludzie znali Cię jako „CFO w X”, „Członek zarządu Y”, „Dyrektor Z”. Twoja tożsamość zawodowa była integralnie związana z logo na wizytówce.

A teraz?

Logo zniknęło. 

Wizytówka nieaktualna. 

I okazuje się, że poza korporacją nikt Cię nie zna.

Nie dlatego, że byłeś słaby. Ale dlatego, że przez lata delegowałeś budowanie relacji do firmy, nie do siebie. Firma miała dział PR. Firma miała networking events. Firma miała konferencje. Ty byłeś reprezentantem, ale to firma była marką.

Teraz nie masz firmy. I nie masz relacji.

A bez relacji nie masz dostępu do ukrytego rynku pracy.

Networking nie jest tym, co myślisz

Większość ludzi słyszy „networking” i wyobraża sobie: konferencje, wymiana wizytówek, sztuczne rozmowy przy kawie, udawanie zainteresowania czyjąś prezentacją o „transformacji cyfrowej w sektorze przemysłowym”.

To nie jest networking.

To performance. 

Teatr.

Prawdziwy networking to coś zupełnie innego.

Prawdziwy networking to systematyczne budowanie relacji, które działają w obie strony. Nie chodzi o to, żeby „poznać kogoś ważnego”. Chodzi o to, żeby być kimś, kogo warto znać.

Nie chodzi o to, żeby zbierać kontakty. Chodzi o to, żeby tworzyć wartość dla ludzi, którzy mogą Ci ją oddać – nie dzisiaj, ale za rok, za dwa, za pięć.

Członkowie zarządów wskazują, że straciliby 28% swojego biznesu, gdyby przestali budować relacje biznesowe. (źródło: Apollo Technical).

Przeczytaj to jeszcze raz.

28%.

Prawie jedna trzecia biznesu znika, jeśli przestaniesz budować relacje.

Jeśli networking jest tak ważny dla prowadzenia firmy, jest równie ważny dla prowadzenia własnej kariery. A jednak większość liderów C-level traktuje networking jak dodatkowe zadanie. 

„Zrobię to, jak będę miał czas.” 

„Jak wrócę z urlopu.” 

„Jak złapię oddech.”

I w międzyczasie tracą 70% możliwości zawodowych.

Trzy rzeczy, które możesz zrobić w ciągu 30 dni

Dobra. Dość teorii.

Oto trzy konkretne działania, które możesz wdrożyć w ciągu 30 dni i które zmienią Twoją pozycję na ukrytym rynku pracy:

1. Reaktywuj 20 kluczowych relacji z ostatnich 10 lat

Nie 200. 20.

Ludzie, z którymi pracowałeś. 

Którzy Cię znają. 

Którzy wiedzą, co potrafisz. 

Którzy Ci ufają.

Jeden kontakt dziennie przez miesiąc. 

To 5 minut.

Nie pytaj ich o pracę. Nie wysyłaj CV. Po prostu nawiąż ponownie kontakt.

„Cześć Marcin, dawno nie rozmawialiśmy. Jak się miewasz? Co u Ciebie słychać?”

To wszystko.

W 80% przypadków ta rozmowa sama się rozwinie. 

W 50% z nich usłyszysz o możliwościach, o których nie wiedziałeś.

2. Przestań być słuchaczem. Zostań głosem.

Idź na branżowe wydarzenie. 

Nie jako obserwator. 

Jako prelegent. 

Jako dyskutant. 

Jako ktoś, kto ma coś do powiedzenia.

Organizatorzy konferencji szukają prelegentów z prawdziwym doświadczeniem. Nie influencerów. Nie teoretyków. Ludzi, którzy faktycznie zarządzali, budowali, wdrażali.

Masz 28 lat doświadczenia w finansach? 

Zaproponuj panel o zarządzaniu płynnością w okresie kryzysu.

Budowałeś działy od zera? 

Zaproponuj warsztat o skalowaniu operacji.

Jedna prezentacja = 200 osób, które Cię widzą jako eksperta. 

Nie jako kogoś, kto szuka pracy.

3. Systematyczne komentowanie treści osób decyzyjnych na LinkedIn

To nie jest „polubienie posta”. To strategiczne budowanie relacji przez wartościowe komentarze.

Znajdź 10 osób decyzyjnych w Twojej branży. Ludzi, którzy podejmują decyzje o zatrudnieniu. Partnerów w PE. Członków zarządów. CEO scale-upów.

Przez 30 dni codziennie zostaw jeden wartościowy komentarz pod ich postem. Nie „Świetny post!”. Nie „Zgadzam się!”.

Dodaj coś. 

Rozwiń ich myśl. 

Podziel się własnym doświadczeniem.

Po 30 dniach będą Cię znali z imienia. 

Po 60 będą śledzili Twoje treści. 

Po 90 będą dzwonili, gdy będą mieli problem.

Czego nikt Ci nie powie: 

ukryty rynek pracy to nie przywilej. To strategia.

Tomasz po naszej rozmowie zrobił coś radykalnego.

Przestał aplikować.

Całkowicie.

Zamiast tego przez 60 dni robił trzy rzeczy:

1. Reaktywował 30 kontaktów z ostatnich 15 lat
2. Zaproponował się jako prelegent na 2 konferencje branżowe
3. Codziennie komentował posty 10 osób decyzyjnych na LinkedIn

Po 8 tygodniach dostał telefon od byłego kolegi z branży:

„Tomek, szukamy CFO do naszego portfolio company. Pomyślałem o Tobie. Możemy pogadać?”

Nie było ogłoszenia. 

Nie było CV. 

Nie było 147 aplikacji. 

Był telefon. 

I rozmowa. 

I oferta.

3 miesiące później Tomasz był CFO w spółce zarządzanej przez międzynarodowy fundusz PE. Pakiet: +500 000 złotych rocznie + equity.

Co się zmieniło?

Przestał walczyć na widocznym rynku pracy. 

Zaczął budować swoją pozycję na ukrytym.

Prawda, której nikt Ci nie powie

Ukryty rynek pracy to nie mit. To nie tajemna sieć. To po prostu przestrzeń, w której relacje są walutą, a reputacja jest przepustką. I problem nie polega na tym, że nie masz do niej dostępu. Problem polega na tym, że przez ostatnie 20 lat nie budowałeś relacji. Budowałeś karierę.

A to nie jest to samo.

Kariera kończy się, gdy opuszczasz korporację. Relacje zostają.

Jeśli chcesz mieć dostęp do 70% możliwości zawodowych, musisz zacząć budować relacje. Nie jutro. Nie „jak będziesz miał czas”. Teraz.

Bo prawda jest brutalna:

Nikt Cię nie zatrudni, jeśli nie będzie wiedział, że istniejesz.

I nikt nie będzie wiedział, że istniejesz, jeśli jedyne, co robisz, to wysyłasz CV przez portal z pracą.

Co teraz?

Masz dwa wybory.

Pierwszy:

kontynuować to, co robisz.

Wysyłać aplikacje.

Czekać na odpowiedzi.

Liczyć na cud.

Drugi:

zacząć budować swoją pozycję na ukrytym rynku pracy.

Reaktywować relacje.

Być widocznym.

Dawać wartość.

Pierwszy wybór to iluzja kontroli.

Drugi to strategia.

Jeśli jesteś gotowy na drugi – zacznij od jednej rzeczy:

Dzisiaj. Jedna osoba. Jeden kontakt.

Nie pytaj o pracę. Po prostu nawiąż kontakt.

I zobacz, co się stanie.

Bo prawda jest taka:

Twoja następna rola nie czeka na Ciebie w ogłoszeniu. Czeka w kontakcie, którego jeszcze nie reaktywowałeś.